salatiga.nl - Verantwoording - Geschiedenis


Kota Salatiga geschiedenis van een website Deze site stond ooit eens op een ander domein waarop ik foto's plaatste van mijn vakantie in Salatiga in september 2006.

De eerste keer dat ik in Salatiga was, was in januari 2002. In dat jaar trouwde ik in het dorpje Polobogo.

Ik herinner me nog de reis van Den Pasar Bali naar dat dorpje. Het was een busrit van ruim 19 uur. De dag voor mijn trouwen voelde ik me niet zo goed, vanwege de vermoeienissen van de reis. De dag na aankomst was mijn trouwdag. Direct na mijn trouwdag werd ik een paar dagen ziek. Ik moest vervolgens weer snel terug naar Bali vanwege mijn vlucht terug naar Nederland. De avond voor mijn vertrek ging ik uit eten met een aantal familieleden van mijn vrouw in warung makan Kantil in Salatiga. Ik nam me voor om Salatiga zo spoedig mogelijk weer te bezoeken.  

Dit bezoek vond dus plaats in september 2006, vier jaren later.
Wat me tijdens die vakantie van Salatiga opviel waren de voormalige Nederlandse (koloniale) gebouwen.

De woorden "bangunan Belanda" en "peninggalan Belanda" hoorde ik dan ook regelmatig.

Thuis gekomen in Nederland besloot ik een aantal foto's van Salatiga, het waren er niet zo veel, te publiceren op een zelfgemaakte website. Natuurlijk wilde ik ook wat meer weten over deze stad.  Belangrijke historische gegevens over de stad waren toen, in de periode 2002-2006, op internet niet te vinden. Wel was er een gemeentelijke website, maar daarin trof ik niet veel informatie aan. Ook was er een forumpje over de stad, maar zoals veel Indonesische sites ging ook dat spoedig het net af.

Tot in het jaar 2007 ik op het web een artikel las in de Suara Merdeka over een boekje "Salatiga, sketsa kota lama", van Eddy Supangkat. Op basis van dat artikel schreef ik een tekst voor de website salatiga.nl in 2007.

Sindsdien is er relatief veel gebeurd. Enkele gebeurtenissen, die mij altijd zullen bijblijven:

1. In 2007, een reactie van Joko Wicaksono in het gastenboek.  Hij bleek een guesthouse, Oase van Java,  te bezitten in Salatiga. Ook beheerde hij samen met Auke Huistra, uit het Friese Lemmer, een opvangtehuis voor gehandicapte kinderen, Sumber Kasih.

Warren Dejisregh

2. Mijn ontmoeting met Warren de Jisregh. Hij bleek van Nederlandse afkomst. Deze jongeman ontmoette ik in 2008, en sindsdien is hij mijn gids. In 2010 bracht hij mij op zijn oude Vespa overal waar ik naar toe wilde.

3. In 2008 een interview voor de krant Radar Semarang. Dit gebeurde heel toevallig. Ik stond samen voor Waren voor een huis en merkte het opschrift "Nil Desperandum" (dispereert niet) op. De eigenaar van het pand stond toevallig ook buiten, en we raakten kort met elkaar aan de praat. De man bleek journalist te zijn, die mij direct een interview afnam.

4. Eind 2009-2010. Eddy Van der Wal, ex-inwoner van Salatiga en bron van informatie over Salatiga tempo doeloe , die heel wat teksten met foto's inbracht voor de Salatiga-site. Zijn inbreng is zeer waardevol, te meer daar de Nederlandse ex-inwoners van Salatiga toch een vrij hoge leeftijd hebben en velen ook al zijn overleden.

5. In 2010 de kennismaking met Eddy Supangkat. Ik had enkele maanden van te voren  al kontakt met hem vanwege het feit dat hij aan een fotoboek werkte "Galeria Salatiga" geheten.
Een aantal foto' die op de salatiga-site stonden zouden ook  in dat boek opgenomen worden.

6. Weer een interview voor een krant, de Jawapost in een van de ruimtes van het nieuwe gebouw van de moskee aan de Lapangan Pancasila.

7. De eerste video's verschijnen op youtube. 

Pak Tarom

Ik zal zeer zeker Pak Tarom ook niet vergeten te noemen, die mij met alle geduld van de wereld op de meest afgelegen plaatsen bracht met de auto, op mijn zoektocht naar oude monumenten uit het verleden. 

Dit zijn in vogelvlucht de belangrijke gebeurtenissen die hebben plaatsgevonden na de eerste schetsen van de Salatiga-site.

Zoals u ziet was deze site  geen ambitieuze onderneming voor het behoud van cultuur, of vanwege promotionele- en commerciële redenen en dergelijke. Ik ben eraan begonnen louter uit interesse voor de stad, haar omgeving en haar geschiedenis.

Dat mede door de aanwezigheid van deze site iedereen die met Salatiga verbonden is opeens begint na te denken over het behoud van de gebouwen uit de tijd dat de Nederlanders daar nog woonden,  vind ik een goede zaak. Immers, die gebouwen behoren tot de Nederlandse koloniale erfenis in Indonesië.

Hoewel die erfenis nu niet direct tot de cultuur behoort waarvoor de gewone Indonesiër  warm loopt, begint nu toch het besef door te dringen dat er een stuk geschiedenis verloren raakt, wanneer al die gebouwen zouden verdwijnen.

Met deze site probeer ik Salatiga een gezicht te geven, en vooral de inwoners een geschiedenis, waarnaar zij kunnen terugblikken (en waarop zij hopelijk ook trots zijn) en waarop ook zij recht hebben.

 

Ed Vos (12 februari 2011)